Party περιοδικού ΕΞ ΕΥΩΝΥΜΩΝ, 21/11

Το Σάββατο 21/11,

στο στέκι μεταναστών

(Τσαμαδού 13, Εξάρχεια)

το περιοδικό ΕΞ ΕΥΩΝΥΜΩΝ

κάνει πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης!

Το Εξ ευωνύμων είναι το περιοδικό που εκδίδουμε οι φοιτητές και οι φοιτήτριες που συμμετέχουν στις συλλογικότητες της

ΑΡιστερής ΕΝότητας στο Μαθηματικό, το Βιολογικό, το Φυσικό, τη Φαρμακευτική, την Πληροφορική, την Οδοντιατρική και την Ιατρική

Γιατί γράφουμε αυτό το περιοδικό;Γιατί έχουμε πράγματα να πούμε και γιατί πιστεύουμε οτι έχετε όρεξη να τα διαβάσετε!

Είμαστε ένα γκρινιάρικο περιοδικό;Όχι!! Μπορεί η πραγματικότητα να μας θυμώνει, αλλα δεν παύουμε να την απολαμβάνουμε ενώ προσπαθούμε να την αλλάξουμε!

Τι θέλουμε απο εσάς;Καταρχήν να μην μείνετε στην ανάγνωση των πρώτων σελίδων αλλα να τις διαβάσετε όλες! Στη συνέχεια αν αισθανθείτε την ανάγκη να συμφωνήσετε, να διαφωνήσετε ή, γιατί όχι, και να γράψετε για κάτι που σας απασχολεί, μη διστάσετε να μας το πείτε! Όλο και σε κάποιο αμφιθέατρο ή κυλικείο θα μας βρείτε!

Σκονάκι απο το λεξικό: εξ ευωνύμων = εξ αριστερών!

Υ.Γ: Το περιοδικό αυτό δεν είναι τζάμπα! Τζάμπα είναι μια πίτσα στις τρεις ή ενα DVD με την εφημερίδα. Το εξ ευωνύμων είναι μια δωρεάν βόλτα στις σκέψεις νέων ανθρώπων! Τα έξοδά του προσπαθεί να τα βγάλει απο τις διαφημίσεις και γι’ αυτό ζητάμε την κατανόησή σας!

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ! ΜΑΣ ΠΕΙΣΜΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ

ΜΑΣ ΠΕΙΣΜΩΝΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Οι μαζικές διαδηλώσεις στις 17/11, σε όλη την Ελλάδα, για την 36η επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου αποδεικνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η νεολαία και ο ελληνικός λαός συνολικά δεν δίνει καμιά ανοχή, δεν πείθεται από την επικίνδυνη και άκρως νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οι κινητοποιήσεις αυτές μετατράπηκαν σε ποτάμια οργής για τις απολύσεις στα stage, για την ιδιωτικοποίηση του  ΟΛΠ, για τη φτώχεια και την ανεργία που καλπάζουν στο έδαφος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Από την άλλη, ο υπουργός ¨προστασίας του πολίτη¨ Χρυσοχοίδης, έδειξε γιατί ΠΑΣΟΚ και καταστολή πάνε χέρι-χέρι. Ύστερα από απόφαση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και του υπουργείου «προστασίας του πολίτη» καθώς και με τη σύμφωνη γνώμη της Πρυτανείας, οι σχολές του κέντρου, δηλαδή το Παιδαγωγικό, το Πάντειο Πανεπιστήμιο, η ΑΣΟΕΕ και η Νομική Σχολή παρέμειναν κλειστές από Παρασκευή 13/11 έως Τρίτη 17/11, ενώ κάποιες από αυτές είχαν προγραμματισμένες Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων την Παρασκευή, των οποίων η διεξαγωγή εμποδίστηκε από την παρουσία των ΜΑΤ. Με το πρόσχημα της αποτροπής επεισοδίων, το ΠΑΣΟΚ, προχωρά σε μια «δικτατορικής έμπνευσης» κίνηση και υπενθυμίζει πως είναι εδώ για να συνεχίσει την ίδια αντιλαϊκή, αντινεολαιίστικη, κατασταλτική πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά με άλλο χρώμα. Ίσως αυτό να εννοεί με την «πράσινη ανάπτυξη». Ανάπτυξη δυνάμεων των ΜΑΤ και κατοχή του κέντρου της πρωτεύουσας, 36χρόνια μετά την εξέγερση του λαού και της νεολαίας για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Το δόγμα της «προληπτικής καταστολής», η ταύτιση των αγώνων με «επεισόδια» και η προσχηματική αναφορά στην εγκληματικότητα, προσπαθεί να καταργήσει το άσυλο και αποτελεί την μοναδική διέξοδο για μια κυβέρνηση που θρέφει τη βία της εργοδοσίας, των τραπεζών, των βιομηχάνων, του αστυνομικού κράτους.

Την ίδια στιγμή, στην Πάτρα, με αφορμή τον εορτασμό του Πολυτεχνείου και την κατάληψη του Παραρτήματος του Πανεπιστημίου, η ΠΑΣΠ και η νεολαία ΠΑΣΟΚ έδειξε το πραγματικό  πρόσωπο της νέας κυβερνητικής παράταξης για το πώς αντιλαμβάνεται την επικαιροποίηση των μηνυμάτων του Πολυτεχνείου. Για δεύτερη συνεχή χρονιά η ΠΑΣΠ επέλεξε να επιτεθεί σε μέλη της Αριστερής Ενότητας και του συλλόγου Αρχιτεκτονικής Πάτρας, επιδιώκοντας να οικειοποιηθεί το χώρο ο οποίος ανήκε στο σύλλογο. Με πρακτικές χουλιγκανισμού και τραμπουκισμού εμφανίστηκε στο Παράρτημα σαν συμμορία, με μπράβους και ανθρώπους της νύχτας με καδρόνια και στρατιωτικό βήμα,  κάνοντας πράξη το δόγμα Χρυσοχοϊδη για μηδενική ανοχή και «προστασία του πολίτη», απέναντι σε όποιον μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στην εφαρμογή της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Κατέρρευσε πλήρως το «αριστερό» προσωπείο που προσπαθεί να εμφανίσει μέσα στις σχολές όταν χρησιμοποιεί απροκάλυπτα τους φοιτητικούς συλλόγους για την χωροταξική της επιβολή.

Το αποκορύφωμα, όμως, της κατασταλτικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ πραγματοποιήθηκε τελικά στις πορείες που πραγματοποιήθηκαν ανά πόλη στις 17/11. Κάτω από τις εντολές του, η ΕΛ.ΑΣ  μετέτρεψε τα κέντρα των πόλεων σε φρούρια με τις δυνάμεις των ΜΑΤ -πολλαπλάσιες σε σχέση με το παρελθόν- να βρίζουν και να προκαλούν, πραγματοποιώντας πανελλαδικά πάνω από 400 προσαγωγές (μόνο στην Αθήνα έγιναν 292 προσαγωγές και εννέα συλλήψεις). Η κατάληψη των κεντρικών σχολών της Αθήνας από την προηγούμενη Παρασκευή και οι δηλώσεις Χρυσοχοίδη την προηγούμενη εβδομάδα περί “ομαλής και ήρεμης επετείου του Πολυτεχνείου” βρήκαν το νόημα τους στο όργιο βίας και τρομοκρατίας σε βάρος των χιλιάδων αγωνιστών που κατέκλυσαν τους δρόμους όλης της χώρας. Ως Αριστερή Ενότητα αντιτασσόμαστε σε αυτές τις συλλήψεις και στην πραγματοποίηση δίκης σύμφωνα με τους τρομονόμους. Οι αγώνες του λαού και της νεολαίας είναι δίκαιοι και η αστυνομία δεν έχει θέση σε αυτούς.



Άρθρο της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Πηγή:http://www.athensvoice.gr

Της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Στο δωμάτιό μου έρχεται συνέχεια κόσμος, δεν μου μένει ούτε λεπτό, είτε μιλάω στο τηλέφωνο είτε είμαι με ανθρώπους που με επισκέπτονται. Δεν κουράζομαι γιατί είμαστε άνθρωποι και χρειαζόμαστε συμπόνια και συντροφικότητα. Αυτό φέρνει χαρά και ευτυχία. Σε όλη μου τη ζωή έχω μάθει να είμαι με τον κόσμο.

Στην αρχή η ζωή μου σε αυτή την πόλη ήταν πολύ δύσκολη, εξαιτίας και της κατάστασης του παιδιού μου που ήταν πολύ άρρωστο. Οι άνθρωποι δεν με καταλάβαιναν, δεν μπορούσαν να δουν ότι είμαι καλός άνθρωπος μέσα μου και επειδή δεν ήξερα καλά ελληνικά δεν είχαν υπομονή να με ακούσουν.  Ήμουνα σοκαρισμένη, αλλά καταλάβαινα γιατί τα πράγματα λειτουργούσαν έτσι.

Την πρώτη φορά που μια φίλη της μαμάς μου ήρθε στην πόλη ρώτησε το γιο μου τον Μανουέλ, που τότε ήταν τεσσάρων χρονών, «σου αρέσει η Αθήνα;», κι αυτός απάντησε «όχι, γιατί είναι πολύ βρόμικη και οι άνθρωποι πετάνε τα σκουπίδια κάτω». Κι εγώ όταν ήρθα δεν το πίστευα ότι μπορεί να είναι τόσο βρόμικη μια πόλη, μια πρωτεύουσα κιόλας. Στη χώρα μας αυτό δεν υπάρχει.

Πολλές φορές, όταν τελείωνε ο γιος μου το σχολείο αφήναμε την τσάντα στο σπίτι, είχα ήδη προετοιμάσει το φαγητό, το παίρναμε μαζί με τα βιβλία και τα τετράδιά του και πηγαίναμε στου Φιλοπάππου, σε εκείνο το σημείο απέναντι από την Ακρόπολη, για να φάμε και να κάνουμε τα μαθήματα. Μετά γυρνάγαμε πάλι με τα πόδια, δεν βαριόμασταν να περπατάμε, συζητάγαμε με αυτούς που έβγαζαν βόλτα τα σκυλιά τους και παίζαμε, άρχισα σιγά-σιγά να μιλάω ελληνικά, εκφραζόμουν πιο εύκολα… Ήμουν ευχαριστημένη και έβλεπα και το γιο μου που φαινόταν καλά. Ήταν σαν παραμύθι, πολύ ωραία ζωή.

Πρέπει να αγαπάς τον τόπο σου και την κουλτούρα που σου έχει δώσει, αλλά δεν είναι κακό να περνάς καλά και σε έναν άλλο τόπο, να τον αγαπάς και αυτόν. Αν αγαπάς τους ανθρώπους, αγαπάς κάθε τόπο.

Σήμερα αισθάνομαι μια χαρά στην Ελλάδα. Αυτό που μου συνέβη θα μπορούσε να είχε συμβεί οπουδήποτε αλλού.

Για τα ιατρικά μου έξοδα δεν πληρώνω. Οι ιδιώτες γιατροί προσφέρουν τις υπηρεσίες τους χωρίς λεφτά, έρχονται εδώ από άλλα νοσοκομεία για να με εγχειρήσουν και δεν έχει ζητήσει κανείς τίποτα.
Στον Μανουέλ, γι’ αυτό που συνέβη, εξηγώ ότι η έλλειψη γνώσης στους ανθρώπους τούς κάνει να συμπεριφέρονται με άλογο τρόπο, αλλά ότι εμείς πρέπει να τους καταλάβουμε. Δεν ξέρουμε πώς μεγάλωσε αυτός που μου το έκανε αυτό. Πώς του συμπεριφέρονταν η μαμά του και ο μπαμπάς του. Του λέω ότι αυτούς τους ανθρώπους η ίδια η κοινωνία τους αρρώστησε.

Για εμένα, πάνω από όλα, θέλω να γίνω καλά και να βλέπω, για να μπορώ να διαβάζω. Μου είπαν ότι αυτό θα γίνει, το ένα μου μάτι θα φτιάξει οπωσδήποτε. Στην κατάσταση που βρίσκομαι αυτό είναι μια μεγάλη χαρά. Θέλω να δω το παιδί μου να μεγαλώνει, να μπορέσω να το προετοιμάσω για τη ζωή, να είμαι ήσυχη ότι έκανα όλα όσα έπρεπε να κάνω σαν μητέρα, σαν «γονείς», γιατί έχω και τις δυο ευθύνες, και της μαμάς και του μπαμπά.

Από μικρή διάβαζα λογοτεχνία, έτσι ώστε να είμαι καλύτερη στο σχολείο. Τώρα προτιμώ να διαβάζω φιλοσοφία, ψυχολογία και πολιτική. Μου αρέσει να μαθαίνω πώς εξελίχθηκαν οι κοινωνίες. Είμαι αυτή που είμαι γιατί ενδιαφέρθηκα για τη γνώση και τη σοφία.

Ο συνηθισμένος νους ποτέ δεν χορταίνει. Είσαι ευχαριστημένος, αλλά συνεχίζεις να ψάχνεις. Τρώμε οτιδήποτε βρίσκουμε στο δρόμο μας, έντονες μυρωδιές, έντονες γεύσεις. Αυτοπαγιδευόμαστε.

Κάποτε οι άνδρες είχαν πολύ πιο δυνατή σκέψη, ο τρόπος ζωής σήμερα δεν τους βοηθάει, είναι συνεχώς ανήσυχοι, έχουν φόβους, ψάχνουν συνεχώς τρόπους ευχαρίστησης. Εμείς είμαστε αλλιώς οργανωμένες. Νομίζω ότι έχουμε πάλι ανάγκη από μια πολυγαμική μητριαρχία, αλλά αν το πεις στους άντρες θα τρελαθούν…

Από την παρουσία του τόσου κόσμου που έχω τώρα δίπλα μου, βλέπω ότι είναι πολύ γλυκό για τους άλλους να λειτουργείς με σοφία και αγάπη.

25 Νοέμβρη: Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της βίας κατά των Γυναικών

Άλλη μία επετειακή μέρα;

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΝΟΕΜΒΡΗ 2009

Όχι στη βία κατά των γυναικών – Δεν σωπαίνω!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ: Δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι για την συνδικαλιστική της δράση ως γραμματέας σωματείου καθαριστριών
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΚΟΥΛΙΩΝΗ: Βρέθηκε νεκρή μετά τους αγώνες της κατά των εξευτελιστικών πρακτικών εις βάρος των γυναικών στις φυλακές

30ΧΡΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ: Ακρωτηριάστηκε με αλυσοπρίονο από τον εν διαστάσει σύζυγό της στην Καλαμάτα μπροστά στα δύο ανήλικα παιδιά τους

25ΧΡΟΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ: Αποκεφαλίστηκε από τον σύζυγό της στην Σαντορίνη
ΑΛΙ ΖΑΧΙΡΑ: Οικιακή βοηθός την οποία έριξε η εργοδότριά της από το δεύτερο όροφο

Για τις 5 αυτές γυναίκες – θύματα βίας μάθαμε, λιγότερα ή περισσότερα. Για τις 16 γυναίκες που δολοφονήθηκαν από τον νυν ή πρώην σύντροφο/σύζυγό τους τον τελευταίο χρόνο ίσα που μάθαμε. Για τις 5.000 γυναίκες που βιάζονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα δεν θα μάθουμε ποτέ. Το ίδιο και για τις χιλιάδες γυναίκες που κακοποιούνται καθημερινά με τόσους άλλους τρόπους.

Οι δολοφονίες και οι βιασμοί των γυναικών ήταν ανέκαθεν απλά η κορυφή του παγόβουνου και αποτελούσαν την πιο βάρβαρη μορφή επιβολής της ανδρικής εξουσ

ίας πάνω στα σώματα των γυναικών, σε ένα πατριαρχικό σύστημα βίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε και εξαπλώνεται το trafficking, τ

ο σύγχρονο δουλεμπόριο για σεξουαλική εκμετάλλευση με θύματα γυναίκες και ανήλικα παιδιά, που έχει εξελιχθεί στην τρίτη πιο κερδοφόρα επιχείρηση παγκοσμίως.

Όμως η βία που υφίσταται η γυναίκα είναι καθημερινή, πολύμορφη και πανταχού παρούσα: στο σπίτι, στην εργασία, στο δρόμο. Από τα υποτιμητικά σχόλια, τον προσβλητικό λόγο, τον “δεδομένο” ρόλο της νοικοκυράς και της μητέρας, τα σεξιστικά “κομπλιμέντα”, τις διαφημίσεις που την υποβιβάζο

υν σε διακοσμητικό – σεξουαλικό αντικείμενο έως το χούφτωμα στο λεωφορείο, την σεξουαλική παρενόχληση, την “πατροπαράδοτη” σφαλιάρα, το ξύλο και κάθε είδους απειλές και εξευτελισμούς. Είναι τόσο η ίδια αυτή βία όσο και η υποψία της που την εμποδίζει από την ισότιμη συμμετοχή στο δημόσιο χώρο, της στερεί τη νύχτα, την καθηλώνει.

Αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να την αλλάξουμε!
Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχεια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις με σεβασμό στη πολυμορφία.
Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία και τη βία λόγω φύλου.
Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν. Να μην επιτρέψουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους. Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε την νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση και τα Μ.Μ.Ε.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ
ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

Στην πρωτοβουλία μέχρι στιγμής μετέχουν: Διεθνής Αμνηστία, Ένωση Αφρικανών Γυναικών, Ομάδα Αποδόμησης Φύλου Losotras, Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό Δίκτυο), Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Ομάδα Γυναικών Κόκκινο, Ομάδα Στην Πρίζα, Νεολαία ΣΥΝ, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Ψ-Πόλις, Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, Αυτόνομο Φεμινιστικό Εργαστήρι, Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πράσινων .

email επικοινωνίας:  againstviolence@googlegroups.com

Δράσεις Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας:

24 Νοέμβρη:

12.00 συνέντευξη τύπου (η αίθουσα θα ανακοινωθεί σύντομα)
18.30 παρουσίαση του βιβλίου της Ιωσηφίνας Τσουδερού, συγκριτική μελέτη των καταφυγίων σε Ελλάδα και Ιταλία
Παρουσίαση της έκθεσης 2009 του Εθνικού Παρατηρητηρίου για την Αντιμετώπιση της Βίας κατά των Γυναικών
Παρουσίαση της έρευνας της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση των καταφυγίων στην Ελλάδα
Συζήτηση
(Καμπαρέ Βολτέρ, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο – Παράλληλος Αχιλλέως)

25 Νοέμβρη:

18.00 Διαδήλωση από τα Προπύλαια – πλατεία Κλαυθμώνος (Γενική Γραμματεία Ισότητας) – Σύνταγμα
20.00 Δραματοποιημένη παρουσίαση (σκετς) της επιστολής της Κατερίνας Γκουλιώνη λίγες μέρες πριν βρεθεί νεκρή κατά τη διάρκεια μεταγωγής
Ανάγνωση ποιημάτων και λογοτεχνικών κειμένων που συνδέονται με τη βία κατά των γυναικών
Προβολή κινουμένων σχεδίων για τη βία κατά των γυναικών
Τραγούδια
(Nosotros – Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια – 2ος όροφος)

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ…

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ
ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ζει το Πολυτεχνείο; Αυτές τις μέρες όλοι θα ορκιστούν ότι ζει: Τα μεγάλα κόμματα, οι καθεστωτικές παρατάξεις, οι υπουργοί, οι κυβερνήσεις. Κάποιοι από τους νέους υπουργούς ανήκουν στη γενιά του Πολυτεχνείου.

Αυτό δεν εμπόδισε πριν δύο βδομάδες να συλληφθεί ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου από τα ΜΑΤ, επειδή διαμαρτυρήθηκε για την πρωτοφανή αστυνομική καταστολή.
Δεν εμπόδισε επίσης το ξεπούλημα του λιμανιού στους Κινέζους αν και το ΠΑΣΟΚ προεnκλογικά έλεγε ότι η σύμβαση ιδιωτικοποίησης του λιμανιού είναι άδικη και αποικιακού τύπου. Μετεκλογικά έστριψε 180 μοίρες.
Τέλος δεν εμπόδισε την κατάργηση και το πέταγμα στο δρόμο δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων στα stage αντί να καταργήσει τις μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας τους.

Φέτος συμπληρώνονται 36 χρόνια από την εξέγερση του λαού και της νεολαίας. Το Νοέμβρη του ’73, ο λαός εισέβαλε στο προσκήνιο, ενάντια στην  χούντα, ενάντια στο δήθεν «εκδημοκρατισμό» της φασιστικής δικτατορίας. Τριάντα έξι χρόνια μετά, κράτος, κυβερνήσεις και φορείς ιδρώνουν να μας πείσουν, πόσο δημοκρατική έχει γίνει η χώρα, ενώ ταυτόχρονα μόνιμη επωδός όταν αναφέρονται στο Πολυτεχνείο είναι τα επεισόδια!

Παρά τις προσπάθειες του κράτος, των κυβερνήσεων, των ΜΜΕ και ορισμένων «προσωπικοτήτων» να κάνουν την εξέγερση μουσείο, η εξέγερση είναι επίκαιρη. Περνάει από γενιά σε γενιά, τροποποιείται, αλλάζει, παίρνει άλλα περιεχόμενα και μορφές. Εκφράζει την κάθε εποχή, τα κάθε φορά αδιέξοδα, την κάθε φορά οργή. Είναι πολύ διαφορετική η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 από την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973. Όμως είναι πάντα της νεολαίας, είναι πάντα ενάντια στο σύστημα, πάντα συκοφαντείται από το κατεστημένο. Πάντα έχει απέναντι την εξουσία. Και είναι πάντα δίκαιη.

Και ο λόγος και οι πρώτες πράξεις του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, δείχνουν ότι ούτε μπορεί ούτε θέλει να σταματήσει να υπηρετεί την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού. Την πολιτική που οδηγεί στη φτώχεια χιλιάδες νοικοκυριά κάθε χρόνο. Την πολιτική που δημιούργησε 120.000 άνεργους μόνο μέσα στο 2008. Την πολιτική που ξεπουλάει τα πάντα στο βωμό του κέρδους: την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση, τα λιμάνια, τις υπηρεσίες, το δημόσιο πλούτο. Την πολιτική που οδηγεί τη χώρα στη χρεοκοπία. Είναι η ίδια πολιτική που πριν πυροβολήσει 16χρονους, πυροβολεί –κάθε μέρα- τη γενιά μας με αδιέξοδα.

Η αναδιάρθρωση που έχει συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια στην παραγωγή επιτάσσει την ευθυγράμμιση της εκπαίδευσης. Από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστήμιο «χτίζεται» το μοντέλο του αυριανού εργαζόμενου που θα είναι ευέλικτος, απασχολήσιμος, φοβισμένος, θα απολύεται και θα επαναπροσλαμβάνεται και όλα αυτά πρέπει να του φαίνονται και λογικά για να μην κινδυνεύει το σύστημα από τα αδιέξοδα που το ίδιο γεννάει. Μέσα στις συνθήκες της κρίσης η νεολαία γίνεται η καύσιμη ύλη και το πειραματόζωο για την εφαρμογή και τη δοκιμασία των πολιτικών του νεοφιλελευθερισμού. Από τη γενιά των 450 και 600 € ζητάνε τα πάντα, αλλά δεν της δίνουν τίποτα.

Στην εκπαίδευση προχωράει με γρήγορο ρυθμό η υλοποίηση των νόμων της προηγούμενης κυβέρνησης. Η αξιολόγηση επιχειρεί με το πρόσχημα της αξιοκρατίας να υποδουλώσει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα στους νόμους της αγοράς. Η χρηματοδότηση διαρκώς μειώνεται. Η αναγνώριση των κολεγίων διαρκώς καραδοκεί. Η δεύτερη λέξη του συνθήματος «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» δεν είχε ποτέ περισσότερο νόημα.

Δεν είναι μόνο η επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου και το συνεχές τρέξιμο, είναι και η ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον, για το αν και τι δουλειά θα βρει ο σημερινός φοιτητής και σπουδαστής, είναι η περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Το σημερινό σύστημα είναι ρατσιστικό απέναντι στους νέους ανθρώπους.

Η Αθήνα μοιάζει με κατεχόμενη πρωτεύουσα. Τόσο εμπεδώθηκε η δημοκρατία τους στη μεταπολίτευση, που σε κάθε γωνία χρειάζονται πάνοπλοι αστυνομικοί σε 24ωρη βάρδια να μας φυλάνε απ’ τον «αόρατο εχθρό». Το άσυλο των πανεπιστημίων αμφισβητείται. Πρέπει να «απονεκρώσουν» τις σχολές, να τελειώνουν με ότι θυμίζει διεκδίκηση, δικαιώματα, αγώνες. Με ότι μας επιτρέπει να παλεύουμε για «να αλλάξουν τα πράγματα».

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΑΝΤΛΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Τον περασμένο Δεκέμβρη, το σύνθημα «εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», πήρε σάρκα και οστά. Ο Δεκέμβρης που τάραξε συθέμελα την ελληνική κοινωνία, αναποδογύρισε αντιλήψεις και κορόιδεψε συσχετισμούς δύναμης, ήταν η πρώτη εξέγερση στο περιβάλλον της κρίσης που έβγαλε στο προσκήνιο τα αδιέξοδα της νεολαίας και έστρεψε πάνω της τα βλέμματα όλης της Ευρώπης. Μας δίδαξε ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς, ανοίγοντας ένα διάπλατο παράθυρο στο μέλλον. Από τις διεκδικήσεις του Δεκέμβρη καλούμε τους φοιτητές, τη νεολαία, το λαό ολόκληρο να μην υποχωρήσουμε ούτε βήμα!

Ζητάμε μια συνολικά άλλη πολιτική για τη νεολαία, όχι μπαλώματα και μεσοβέζικες λύσεις, όχι άλλα ψέματα!

Ζητάμε μόνιμη, σταθερή δουλειά. Αξιοπρέπεια. Ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Καλύτερους μισθούς. Να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που στοιβάζουν 2.000.000 συνανθρώπους μας στα ταμεία ανεργίας, είτε άνεργους, είτε ανασφάλιστους, είτε πρόσκαιρα εργαζόμενους!

Ζητάμε δημόσια ασφάλιση. Να μην πεθαίνουμε δουλεύοντας. Να καταργηθούν οι αντι-ασφαλιστικοί νόμοι-έκτρωμα της Πετραλιά και του Ρέππα.

Ζητάμε δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους. Να καταργηθούν όλοι οι αντι-εκπαιδευτικοί νόμοι που μετατρέπουν την παιδεία σε εμπόρευμα. Να αντισταθούμε στην υλοποίηση των νόμων της ΝΔ που εφαρμόζει σήμερα το ΠΑΣΟΚ. Να υπερασπιστούμε το άρθρο 16 του Συντάγματος.

Ζητάμε να επιστρέψει ο δημόσιος πλούτος που εκχωρήθηκε τα τελευταία χρόνια στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Ζητάμε να μη μας κοροϊδεύουν πως «δεν υπάρχουν τα κονδύλια», όταν ξεπουλούν λιμάνια, υπηρεσίες, τα πάντα στους ιδιώτες. Όταν χαρίζουν 28 δισ. στις τράπεζες!

Ζητάμε αυτά που μας ανήκουν!

Ζητάμε πολλά;

Η εκδήλωση της ΑρΕν για το Πολυτεχνείο, θα διεξαχθεί την Δευτέρα 16/11, στις 18.00 στο αμφιθέατρο Γκίνη.

Πλαίσιο της ΑΡΕΝ για Γ. Σ. του Σ.Φ.Ι.Α 12/11/09

Η δικτατορία της 21^ης Απριλίου είχε συσσωρεύσει πολλά οξυμένα προβλήματα, πέρα από το γενικό δημοκρατικό πρόβλημα της χώρας, στον χώρο της εκπαίδευσης. Με νόμους που απαγόρευαν τις φοιτητικές εκλογές και τις δημοκρατικές διαδικασίες στους Φοιτητικούς συλλόγους, με διορισμένα από την χούντα Διοικητικά Συμβούλια συλλόγων, με νόμο που υποχρέωνε σε στράτευση τους φοιτητές, επενέβαινε άμεσα στον χώρο της εκπαίδευσης και προσπαθούσε να τον μεταβάλει σε καθαρό εξάρτημα της κυβερνητικής πολιτικής, να χτυπήσει κάθε δημοκρατική και συνδικαλιστική ελευθερία. Μέσα σε αυτή την κατάσταση που η αντίθεση του λαού ήταν καθολική, ανδρώθηκε τότε το φοιτητικό κίνημα, άρχισε σιγά σιγά να μαζικοποιείται δίνοντας τις πρώτες του μάχες. Αρχίζει έτσι η κίνηση για να ξαναπάρουν οι φοιτητές στα χέρια τους, τους συλλόγους που ήταν διορισμένοι οι αντιπρόσωποι της χούντας στα πανεπιστήμια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κατάληψη της Νομικής, η οποία και αποτελεί σταθμό στην ανάπτυξη του κινήματος. Στην πορεία όμως αυτών των αγώνων, οι φοιτητές κατάλαβαν πως ποτέ δεν θα ήταν δυνατό να πετύχουν αυτά που θέλουν στην εκπαίδευση, αν δεν συνδέσουν την πάλη τους με τους γενικότερους στόχους του λαϊκού κινήματος, που εκείνη την εποχή ήταν η ανατροπή της χούντας, η εγκαθίδρυση μιας πραγματικής δημοκρατίας και το διώξιμο των Αμερικάνων και του Νατο από την Ελλάδα. Μέσα από αυτή την συνειδητοποίηση των φοιτητών, δέθηκαν οι αγώνες τους με τους αγώνες του λαού με αποκορύφωμα τη μεγαλειώδη εξέγερση του Νοέμβρη του 73’, με την κατάληψη του Ε.Μ.Πολυτεχνείου όπου το φοιτητικό και το λαϊκό κίνημα μπήκαν στην κοινή κοίτη του αγώνα, με συνθήματα όπως Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, Λαϊκή Κυριαρχία και Εθνική Ανεξαρτησία. Η εξέγερση αυτή αποτέλεσε την βάση, πάνω στην οποία χτίστηκαν μια σειρά από σημαντικές νίκες, τα χρόνια που ακολούθησαν, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Σήμερα, 36 χρόνια μετά την πτώση της χούντας, αγαθά όπως η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, το 8ωρο, η δημόσια και δωρεάν υγεία, η κοινωνική ασφάλιση, η ελευθερία του λόγου, έφτασαν να θεωρούνται αυτονόητα. Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό βιώνουμε μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε κοινωνικά κεκτημένα, ελευθερίες και δικαιώματα, σε όλους τους τομείς της ζωής. Το σύνθημα για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, παραμένει τρομακτικά επίκαιρο, δείχνοντας το δρόμο για την καθημερινή μας πάλη, ενάντια στην επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα, ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και στην εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, ενάντια στις πολιτικές που στέκονται απέναντι στον κόσμο της εργασίας.

Ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος για υπεράσπιση και τη βελτίωση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, παράλληλα με τον αγώνα για υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης, των εργασιακών μας δικαιωμάτων και του δημόσιου πλούτου, σε συμπόρευση με τους εργαζόμενους συνεχίζεται και μπορεί να είναι νικηφόρος. Τώρα πρέπει να αντιπαρατεθεί το φοιτητικό κίνημα μαζί με τα ριζοσπαστικά κομμάτια των καθηγητών αλλά και των άλλων λειτουργών της εκπαίδευσης.

Στο δρόμο του πολυτεχνείου συνδέουμε τις σύγχρονες εξεγέρσεις των νέων, όπως αυτή που ζήσαμε τον περασμένο Δεκέμβρη, για δημόσια και δωρεάν παιδεία, δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, για την συμπόρευση του εργατικού και του φοιτητικού κινήματος απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση εις βάρος των αναγκών μας, μια επίθεση που το ΠΑΣΟΚ μετά την εκλογή του συνεχίζει με αμείωτη ένταση. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η στάση της κυβέρνησης τόσο στο ζήτημα των stage, όσο και στην πώληση του Εθνικού Λιμένος Πειραιώς(ΟΛΠ).  Σε ότι αφορά το πρώτο, επέλεξε να απολύσει τους εργαζόμενους, χωρίς καμία μοριοδότηση παρά το γεγονός ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, και γι’ αυτό θα έπρεπε να μονιμοποιηθούν, να αμείβονται σύμφωνα με τις συλλογικές συμβάσεις και να έχουν πλήρη ασφαλιστικά και γενικότερα εργασιακά δικαιώματα. Επιπλέον, το μέτρο αφορά μόνο στο Δημόσιο τομέα και όχι στον Ιδιωτικό, πράγμα που αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν θέτει απέναντι της το θεσμό των stage, αλλά τους εργαζόμενους, που αφού τους «ξεζούμισε» τόσο χρόνια το ελληνικό κράτος, τώρα τους πετάει στην ανεργία με μόνο εφόδιο την δήθεν επαγγελματική κατάρτιση και εμπειρία που απέκτησαν όλο αυτά τα χρόνια που δούλευαν ανασφάλιστοι. Το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση ακόμα, είχε καταθέσει μια πρόταση -την οποία σκοπεύει να κάνει πράξη-,  που αφορά την καταβολή των εργοδοτικών εισφορών για τα 4 πρώτα χρόνια της εργασίας των νέων εργαζομένων από το δημόσιο. Αυτή η πρόταση (όπως ήταν αναμενόμενο) έχει επικροτηθεί από τους βιομήχανους (ΣΕΒ) καθώς τι είναι πιο βολικό για αυτούς απ’ ότι σε μια περίοδο κρίσης να “γλιτώνουν” από τις δαπάνες για τις ασφαλιστικές εισφορές των νέων τους εργαζομένων; Σε ότι αφορά τον ΟΛΠ, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει σταθερή θέση και το αποδεικνύει με τη στάση του ακόμα και μετά την εκλογή του. Συγκεκριμένα, ενώ επί κυβερνήσεως ΝΔ έβρισκε τη σύμβαση πώλησης του ΟΛΠ στην κινεζική Cosco απαράδεκτη και υποσχόταν άμεση επαναδιαπραγμάτευσή της από μηδενική βάση μετά την εκλογή του στην κυβέρνηση, την προεκλογική περίοδο παρουσίασε την επαναδιαπραγμάτευση εξαιρετικά δύσκολη για να δηλώσει μετεκλογικά πως είναι αδύνατη, αν πρώτα δεν «μπει» η Cosco στο λιμάνι. Και ο «κατάλογος» συνεχίζεται με τα ζητήματα εκπαίδευσης…

ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ:

Το ΠΑΣΟΚ είχε από παλαιότερα δείξει τόσο τις προθέσεις του στα ζητήματα Παιδείας, όσο και ότι η εκπαιδευτική πολιτική του είναι βαθιά εναρμονισμένη με την συνθήκη της Μπολόνια. Η επιλογή της Άννας Διαμαντοπούλου ως υπουργού Παιδείας έρχεται να μας θυμίσει θέσεις και δηλώσεις της από παρελθόν και να μας επιστήσει την προσοχή σε όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Χαρακτηριστικά, η νυν υπουργός ήταν αυτή που κατά τη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 είχε ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, ήταν αυτή που είχε δηλώσει συμφωνία με το νέο νόμο-πλαίσιο, όταν οι φοιτητές μάχονταν εναντίον του, ήταν αυτή που έχοντας υπάρξει για χρόνια ευρωπαϊκή επίτροπος για τα ζητήματα Παιδείας ερχόταν πάντα σε σύμπλευση με την πολιτική της ΝΔ και προωθούσε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ. Τώρα, από τη θέση της υπουργού πρόκειται να εφαρμόσει όσο τόσα χρόνια πέρασε η Νέα Δημοκρατία, παρά τις παλαιότερες δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ περί απόσυρσης των επίμαχων νομοσχεδίων. Αναλυτικότερα:

Αναγνώριση δικαιωμάτων ΚΕΣ: Τα  ΚΕΣ αποτελούν κέντρα κατάρτισης τα οποία ακολουθούν ένα ειδικευμένο πρόγραμμα σπουδών το οποίο έχει ως συνέπεια ο απόφοιτος να λαμβάνει ένα υπερειδικευμένο τίτλο σπουδών. Το συγκεκριμένο πιστοποιητικό κατάρτισης, το μόνο που εξασφαλίζει στο νέο εργαζόμενο είναι τη μονομέρεια στην απασχόληση και την εργασιακή ανασφάλεια.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι μια τυχόν εξίσωση των Κ.Ε.Σ. με τα δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας θα σημαίνει μια εξίσωση προς τα κάτω, τόσο σε ότι αφορά την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, αλλά κυρίως σε ότι αφορά τα μελλοντικά μας εργασιακά δικαιώματα. Αντίστοιχα σηματοδοτεί και τη λειτουργία της εκπαίδευσης με γνώμονα όχι τη γνώση αλλά το κέρδος, το άνοιγμα στα δίδακτρα και σε κάθε είδους υποβάθμιση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Σε όλα αυτά λοιπόν το ΠΑΣΟΚ δεν απαντάει πολιτικά, αφού αποφεύγει να πάρει ξεκάθαρη θέση υπέρ ή κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων, παρά δεσμεύεται να επανεξετάσεις τις άδειες των κολεγίων που δόθηκαν προεκλογικά από τη ΝΔ. Βέβαια αυτό δεν εξασφαλίζει τη μη λειτουργία τους, αλλά απλά την αδειοδότηση τους με άλλα κριτήρια.

Νόμος-πλαίσιο: Ο νέος νόμος-πλαίσιο, που ψηφίστηκε επί κυβερνήσεως της  ΝΔ, περιλαμβάνει τη λίστα συγγραμμάτων, τα τετραετή οικονομικά πλάνα, την περιστολή του ασύλου, πιστωτικές μονάδες, τον εσωτερικό κανονισμό, ο οποίος είναι άκρως αντιδημοκρατικός αφού ορίζει ποινές στους φοιτητές και τους αποκλείει έντεχνα από τη λήψη πολιτικών αποφάσεων, τη διαγραφή φοιτητών μετά το πέρας κάποιων ετών, τη χρηματοδότηση της έρευνας και άρα τον προσανατολισμό της αποκλειστικά με βάση τα κριτήρια της αγοράς από ιδιώτες και την αξιολόγηση. Μια αξιολόγηση που θα γίνεται όχι από τους φοιτητές, τους καθηγητές και τους εργαζομένους του πανεπιστημίου με πραγματικά κριτήρια και με στόχο τη βελτίωση αυτού, αλλά από ειδικές επιτροπές αποκομμένες από την Πανεπιστημιακή κοινότητα με κριτήρια αγοράς και με στόχο μεταβολές στη χρηματοδότηση του Ιδρύματος και τις επενδύσεις προς το συμφέρον πάντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Το αποτέλεσμα των αλλαγών αυτών είναι ξεκάθαρο, αν ανατρέξει κανείς σε άλλες χώρες που τέτοιες αλλαγές έχουν ήδη γίνει (βλέπε Αυστρία).

Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία με το νέο νόμο-πλαίσιο ήδη περασμένο και αποφασισμένη να τον εφαρμόσει. Αυτό έχει ήδη αρχίσει να γίνει τμηματικά κυρίως σε πανεπιστημιακά τμήματα της περιφέρειας και μάλιστα με τρόπο εκβιαστικό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τοποθέτηση καθηγητή της σχολής μας στη Γενική Συνέλευση Τμήματος στην οποία ανέφερε πως για να μην κοπεί η χρηματοδότηση της έρευνας που διενεργεί θα πρέπει να βεβαιώσει το Υπουργείο Παιδείας πως εφαρμόζεται ο εσωτερικός κανονισμός. Παράλληλα με αυτά, το ΠΑΣΟΚ έχει εξαγγείλει την αύξηση της χρηματοδότησης χωρίς όμως να δεσμεύεται ότι αυτή θα προέρχεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, επιλέγοντας με αυτό τον τρόπο να αφήσει αδιευκρίνιστο το αν τα χρήματα θα προέρχονται και από ιδιώτες και θα εξυπηρετούν κατευθυνόμενα ερευνητικά προγράμματα.

Το ζήτημα του Πανεπιστημιακού Ασύλου: Για μας, το Πανεπιστημιακό Άσυλο δεν υπάρχει μόνο για να προστατεύει ιδέες, διδασκαλία και έρευνα, υπάρχει για να προστατεύει και τους αγώνες των φοιτητών, της νεολαίας και του λαού. Η αντίληψη αυτή για το άσυλο είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον χαρακτήρα του Πανεπιστημίου ως χώρου όχι μόνο προοδευτικής σκέψης αλλά και προοδευτικής δράσης που παραδοσιακά γεννά σπίθες κοινωνικής αντίστασης και αλλαγής. Το Άσυλο λοιπόν είναι άσυλο κοινωνικό, ανήκει σε όλο το λαό, υπάρχει για να προστατεύει το πανεπιστήμιο τόσο απ’ τις κυρίαρχες αντιδραστικές πολιτικές, όσο και απ’ τις κατασταλτικές πρακτικές. Ένα από τα βασικά στοιχεία της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης όπως αυτή ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι και η ουσιαστική κατάργησή του πανεπιστημιακού ασύλου. Απέναντι σε αυτό το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση κράτησε νεφελώδη στάση, η οποία όμως με την άνοδο του στην κυβέρνηση αποσαφηνίστηκε. Προέβη, μάλιστα, σε συγκεκριμένες πράξεις που το αποδεικνύουν θέτοντας το άσυλο στο στόχαστρο, χτυπώντας το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα , προβοκάροντας τους αγώνες μας στα μάτια της κοινής γνώμης και αποπροσανατολίζοντας τη συζήτηση απ’ τα πραγματικά προβλήματα. Συγκεκριμένα, διέταξε και πραγματοποίησε την κοπή δέντρων έξω από το Πολυτεχνείο, προκειμένου οι κάμερες της οδού Πατησίων να μπορούν να παίρνουν εικόνα και από το χώρο του ασύλου. Ταυτόχρονα, στο πανεπιστήμιο της Κνωσού, «σουλατσάρουν» ανενόχλητα τα ΜΑΤ, δήθεν, για να προστατέψουν το πανεπιστήμιο από την «λαίλαπα των ναρκωτικών» και η κυβέρνηση επιδεικνύει εκκωφαντική σιωπή. Ουσιαστικά, αναμένει την πρώτη ευκαιρία που θα της δοθεί για να σπάσει το άσυλο, χωρίς όμως να εκτεθεί ανεπανόρθωτα. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκει με λογικοφανή επιχειρήματα να περάσει την πολιτική του χωρίς να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με τις πλατιές μάζες.

Όξυνση της Καταστολής: Το ζήτημα του Πανεπιστημιακού Ασύλου συμπορεύεται και με την αυξημένη αστυνόμευση και καταστολή. Η ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους το τελευταίο διάστημα, κυρίως στην περιοχή των Εξαρχείων, δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι πάγια τακτική του αστικού μπλοκ εξουσίας και δρομολογούταν απ’ το ΠΑΣΟΚ και παλαιότερα  με τους τρομονόμους και τις κάμερες. Με την αλλαγή της κυβέρνησης και του νέου υπουργού για τη Δημόσια τάξη «ακολουθείται η πεπατημένη» δηλαδή μια πολιτική εξίσου αντιδραστική, δήθεν για την προστασία της περιουσίας των πολιτών, αλλά στην ουσία για την πιο αποτελεσματική καταστολή και τρομοκράτηση των ανθρώπων που αγωνίζονται. Μπροστά στον φόβο τους για τη δυναμική του κινήματος της νεολαίας, απαντούν με περισσότερη καταστολή με σκληρότερο χτύπημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ:

Με την χρηματοδότηση να παραμένει στο εξευτελιστικό 2,8 του ΑΕΠ, τα νοσοκομεία παραμένουν υποστελεχωμένα, οι γιατροί δουλεύουν εξαντλητικά ωράρια, η λίστα αναμονής για ειδικότητα διογκώνεται όσο δεν γίνονται προσλήψεις, η παραοικονομία και η διαφθορά ανθούν και οι ασθενείς πληρώνουν τη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί η κερδοφορία του ιδιωτικού κεφαλαίου, με ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας( η οποία αυτή την στιγμή αποτελεί το 60%  στο χώρο της υγείας) και περαιτέρω υποβάθμιση του δημόσιου τομέα με πολιτικές υποχρηματοδότησης. Ένας από τους πυλώνες, λοιπόν, του κοινωνικού κράτους καταρρέει και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ακολουθώντας την πολιτική της ΝΔ, παραμένει αδρανής. Αυτό, άλλωστε, δείχνει και η στάση του Υπουργείου Υγείας, που κατά την συνάντηση του με τον Σ.Φ.Ι.Α. δεν δεσμεύτηκε για τίποτα και περιορίστηκε σε γενικόλογες τοποθετήσεις.

Υπό αυτές τις συνθήκες τα αιτήματα για μείωση του ωραρίου εργασίας των ειδικευόμενων στις 48ώρες τη βδομάδα, με κατεύθυνση περαιτέρω μείωσης του σε 35 ώρες τη βδομάδα , με 1 εφημερία το μήνα και άμεση αποσυμφόρηση της λίστας αναμονής, με προσλήψεις σε Αθήνα και περιφέρεια για να καλυφθούν  οι τεράστιες ελλείψεις προσωπικού παραμένουν επίκαιρες.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• Καμιά προσπάθεια περιστολής του Πανεπιστημιακού Ασύλου
• Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία τουλάχιστον στο 5% του  ΑΕΠ από τον κρατικό προϋπολογισμό
• Να μην εφαρμοστεί η κοινοτική οδηγία για τα ΚΕΣ. Να καταργηθούν και να ληφθεί μέριμνα για τους αποφοίτους.
• Να μην εφαρμοστεί το προεδρικό διάταγμα για τα συγγράμματα.
• Παροχή όλων των απαιτούμενων συγγραμμάτων και βελτίωσή τους, ύπαρξη και αναβάθμιση πανεπιστημιακών τυπογραφείων
• Να αποσυρθεί άμεσα ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός. Καμία συγκρότηση 4ετών επιχειρηματικών προγραμμάτων.
• Να μην εφαρμοστεί και να καταργηθεί ο νέος Νόμος Πλαίσιο
• Όχι στην επιχειρούμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 – Όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια
• Να καταργηθεί ο νέος νόμος για την έρευνα, να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά
• Κατάργηση των νόμων για Αξιολόγηση, ΔΟΑΤΑΠ, ΙΔΒΕ
• Μέλη ΔΕΠ πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης
• Κατάργηση της βάσης του 10. Ελεύθερη πρόσβαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση
• Δωρεάν σίτιση, στέγαση και μεταφορές
• Χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών από τον προϋπολογισμό τώρα που λήγουν τα προγράμματα ΕΕ
• Διανομή παλιών θεμάτων και λύσεων από τη Γραμματεία
• Όχι στα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα που πλήττουν τους νέους εργαζόμενους
• Να σταματήσει η εκποίηση του δημόσιου πλούτου
• Κατάργηση των ΜΑΤ
• Μείωση του ωραρίου εργασίας των ειδικευόμενων στις 48ώρες τη βδομάδα, με κατεύθυνση περαιτέρω μείωσης του σε 35 ώρες τη βδομάδα , με 1 εφημερία το μήνα.
• Άμεση αποσυμφόρηση της λίστας αναμονής, με προσλήψεις σε Αθήνα και περιφέρεια για να καλυφθούν  οι τεράστιες ελλείψεις προσωπικού.
• Καμιά θέση για ειδικότητα σε νοσοκομεία που λειτουργούν ως Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου
• Κατάργηση των απογευματινών ιατρείων. Ολοήμερη λειτουργία των δημόσιων νοσοκομείων με προσλήψεις προσωπικού.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

• Συμμετοχή του Συλλόγου στον τριήμερο εορτασμό για την εξέγερση του Πολυτεχνείου 15,16 και17 Νοέμβρη με κλειστή σχολή στις 16/11 και17/11
• Συμμετοχή του Συλλόγου στην Πορεία την Τρίτη 17/11/09 με προσυγκένρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 15:00

Όλοι-ες στην Γενική Συνέλευση του ΣΦΙΑ την Πέμπτη 12/11

στο αμφιθέατρο ΝΑΒΟ, στις 12.00,

με θέματα

1. Τον εορτασμό της επετείου του πολυτεχνείου
2. Τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις(ΚΕΣ, χρηματοδότηση, νόμος-πλαίσιο)
3. Τις εξελιξεις στα θέματα της υγείας

Συνέντευξη με μέλη του ΣΥΣΠΑ(Σύλλογος Συμβασιούχων του Πανεπιστημίου Αθηνών)

Τα όνειρα μας δεν χωράνε σε συμβάσεις ορισμένου χρόνου!

Η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η συρρίκνωση των εργατικών δικαιωμάτων, αποτελούν βασικούς πυλώνες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Δουλειά μαύρη, ανασφάλιστη, με μισθούς πείνας και εξαντλητικά ωράρια είναι η σύγχρονη εργασιακή πραγματικότητα, με πρώτα θύματα, εμάς τους νέους. Οι κυβερνήσεις ΝΔ- ΠΑΣΟΚ μας ετοιμάζουν ένα μέλλον μέσα την ανασφάλεια, με μισή δουλεία- μισή ζωή!

Και αν το σενάριο μας φαίνεται πολύ μακρινό ας κοιτάξουμε γύρω μας, στο διπλανό διάδρομο, στο αμφιθέατρο, στο εργαστήριο, στη γραμματεία. Γιατί ακόμη και στο πανεπιστήμιο, οι νέες συμβάσεις εργασίας ακολουθούν τα παραπάνω πρότυπα. Συναντήσαμε τους Κ.Μ, Ο.Α., Χ.Γ., Δ.Κ., μέλη του Σύλλογου Συμβασιούχων του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΣΥΣΠΑ), και τους ζητήσαμε να μας πουν δύο λόγια:

 

Ερώτηση:Ποια είναι η κατάσταση στο χώρο σας;

 

Απάντηση:Η πλειοψηφία των εργαζομένων προσληφθήκαμε και απασχολούμαστε με συμβάσεις έργου, οι οποίες εγκρίνονται από τη Γραμματεία Επιτροπής Ερευνών του ΕΚΠΑ. Η χρονική διάρκεια των συμβάσεων είναι από 6 μήνες έως και 1 έτος και ανανεώνονται με τη λήξη τους. Έτσι, οι περισσότεροι εργαζόμενοι απασχολούνται έως και 7 χρόνια στον ίδιο φορέα και σε όμοιο ή συναφές αντικείμενο. Καθημερινά εργαζόμαστε με συγκεκριμένο ωράριο που καθορίζεται από την προϊστάμενη αρχή καθώς και σε τόπο που υποδεικνύεται από τον εργοδότη μας. Παράλληλα, αμειβόμαστε μηνιαίως, αν και πολλές φορές η σύμβαση έργου που υπογράφουμε αναφέρει το συνολικό ποσό που πρέπει να καταβληθεί στο τέλος της εργασιακής σχέσης. Σε καμιά περίπτωση η καταβολή του μισθού δεν συνδέεται με συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά αποτελεί μηνιαία αποζημίωση για την παροχή συγκεκριμένης εργασίας.

Οι αμοιβές των εργαζομένων προέρχονται από ευρωπαϊκά προγράμματα ή από ίδιους πόρους του Πανεπιστημίου. Ο μέσος μισθός του συμβασιούχου του Πανεπιστημίου δεν αντιστοιχεί στο ενιαίο μισθολόγιο, ενώ λόγω του είδους των εργασιακών σχέσεων οι συμβασιούχοι υπολείπονται των παροχών που χορηγούνται σε εργαζόμενους του ίδιου φορέα, με τα ίδια προσόντα και τις ίδιες ειδικότητες. Εξαιτίας της αύξησης του κόστους ζωής και της αύξησης των απολύσεων έχει επεκταθεί το κύμα της εργασιακής ανασφάλειας που επιφέρει μεταξύ άλλων μείωση της ποιότητας της παρεχόμενης εργασίας.

Ελάχιστα είναι τα μέλη μας που εξ αρχής συνάπτουν εξαρτημένη σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου. Οι συμβάσεις που υπογράφουμε αποκαλούνται συμβάσεις έργου, ωστόσο η εργασία που παρέχουμε είναι αμιγώς εξαρτημένη σύμφωνα με τα κριτήρια τόσο των νομοθετημάτων όσο και των δικαστικών αποφάσεων. Ειδικότερα, υπογράφουμε παρουσιολόγιο, εργαζόμαστε καθημερινά σε συγκεκριμένο τόπο και η καταβολή του μισθού αποτελεί μηνιαία αποζημίωση για την παροχή της εργασίας μας.

 

Ερ:Πως σας επηρεάζουν τα νέα μέτρα της κυβέρνησης;

 

Απ:Η απόπειρα της κυβέρνησης να απολύσει όλους τους εργαζομένους στα προγράμματα STAGE καθώς και η δρομολογούμενη κατάργηση των συμβάσεων έργου και η αντικατάστασή τους από 8μηνες συμβάσεις ορισμένου χρόνου που δεν μπορούν να ανανεωθούν έχει στόχο να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες μετακυλόντας το κόστος της κρίσης στους επισφαλείς εργαζόμενους του δημόσιου τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο, τα νέα μέτρα σαφέστατα πλήττουν άμεσα όλους τους συμβασιούχους που εργάζονται στο δημόσιο τομέα και επομένως μας επηρεάζουν άμεσα καθώς μας επιφυλάσσονται ακόμα χαμηλότεροι μισθοί και απώλεια των όποιων δυνατοτήτων μέχρι τώρα είχαμε για αναγνώριση της εργασίας μας ως εξαρτημένης σχέσης αορίστου χρόνου.

Ερ:Τι σκοπεύετε να κάνετε; Αν υπάρχει, ποιος ο συντονισμός με άλλα κομμάτια επισφαλώς απασχολούμενων; Ποιες οι σχέσεις με το φοιτητικό κίνημα ή τι σχέσεις επιδιώκετε να έχετε;

Απ:Πρωταρχικός σκοπός του ΣΥ.Σ.Π.Α είναι η συνένωση όλων των εργαζομένων συμβασιούχων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών για την προστασία και την προώθηση των οικονομικών, επαγγελματικών και κοινωνικών μας συμφερόντων. Παράλληλα, επιδιώκουμε συντονισμό και συνεργασία με άλλα σωματεία που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο για την υπεράσπιση και προώθηση αυτών των συμφερόντων, αλλά και με όλους τους συμβασιούχους εργαζομένους στο δημόσιο για την ανάπτυξη κοινής πάλης που θα κατοχυρώσει την ουσιαστική αναβάθμιση της εργασίας μας. Είναι πολύ σημαντικό να αναπτύξουμε το αίσθημα της συναδελφικής αλληλεγγύης ανάμεσα σε όλους τους εργαζομένους συμβασιούχους του Πανεπιστημίου Αθηνών και των άλλων εργαζομένων. Κατά αυτό τον τρόπο ενισχύεται η υπεράσπιση των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών και η συμμετοχή στους αγώνες που προωθούν τα κοινές επιδιώξεις των εργαζομένων με τελικό σκοπό την ενιαία, μόνιμη, σταθερή και με πλήρη δικαιώματα εργασία για όλους και μονιμοποίηση των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Αν και ο ΣΥ.Σ.Π.Α. είναι νεοσύστατος και υπάρχουν ακόμα δυσκολίες, επιχειρούμε να κινηθούμε μέσω Γ.Σ. έτσι που οι ίδιοι οι συνάδελφοι να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και σε συνεργασία με άλλους φορείς που βρίσκονται και λειτουργούν μέσα στο Πανεπιστήμιο (Ομοσπονδίες και σύλλογοι εργαζομένων, Ε.Τ.Ε.Π κλπ). Πρόσφατα δημιουργήθηκαν δυνατότητες για επαφή και επικοινωνία με άλλα Πανεπιστήμια και ταυτόχρονα προσδοκούμε την ύπαρξη μιας ζωντανής σχέσης με το φοιτητικό κίνημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εξέλιξη της υπόθεσης της Οδοντιατρικής Σχολής. Η καταλυτική παρουσία των φοιτητών συνέβαλε στην επίλυση του προβλήματος της δυσμενέστερης εξέλιξης των συμβάσεων των εργαζομένων από τον Πρόεδρο της Οδοντιατρικής. Η άμεση ανταπόκριση και κινητοποίηση όλων των συλλογικών φορέων ανέστειλε την επιχειρούμενη επίθεση εναντίον των συμβασιούχων της Οδοντιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ.

Ερ:Τι έχετε πετύχει μέχρι τώρα;

Απ:Αρχικά, έχει επιτευχθεί η ζύμωση μιας ώριμης αντίληψης για τη σύγχρονη συγκυρία, δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι ανεξαρτήτως των επιμέρους μορφών εργασίας χρειάζεται να είναι σε κοινούς αγώνες γιατί όλοι πλήττονται και επομένως πρέπει να στεγαστούν σε ενιαία συνδικάτα όλων των βαθμίδων της συνδικαλιστικής οργάνωσης. Επιπλέον, αν και αντιμετωπίσαμε εξαιρετικές δυσκολίες καταφέραμε να δώσουμε φωνή και συλλογική υπόσταση σε όλο αυτό το αόρατο δυναμικό που κάποιοι το αριθμούν σε 7000. Η ύπαρξη του ΣΥ.Σ.Π.Α. συσπείρωσε τους εργαζόμενους όπως αυτούς της Οδοντιατρικής Σχολής ενάντια στις επιθέσεις που δέχονται. Έτσι, νιώθουμε πλέον ότι δεν είναι ο καθένας μόνος για τον εαυτό του, αλλά όλοι μαζί ενωμένοι που μπορούμε να αντισταθούμε. Ακόμα, με αφορμή την υπόθεση των συμβασιούχων της Οδοντιατρικής Σχολής, μας δόθηκε η δυνατότητα να καταγράψουμε την παρουσία και τα αιτήματά μας στις Πρυτανικές Αρχές. Τέλος, αν και είμαστε ακόμα σε εμβρυϊκό ακόμα επίπεδο ανοίξαμε διαύλους επικοινωνίας με άλλα Πανεπιστήμια και συνεχίζουμε δυναμικά προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ερ΄:Ποια είναι τα αιτήματά σας, τι διεκδικείτε;

Απ:Επειδή θεωρούμε ότι είμαστε τμήμα του ενιαίου σώματος των εργαζομένων στο Δημόσιο και έτσι όπως έχουμε τις ίδιες εργασιακές υποχρεώσεις, έχουμε και ίδια εργασιακά δικαιώματα αιτούμαστε να μην διακοπεί καμιά σύμβαση εργαζομένου, να καταργηθούν οι υποχρεωτικές διακοπές μεταξύ των διαδοχικών συμβάσεων, να καταβάλλονται σε όλους δώρα-άδειες-επιδόματα, να μην υπάρξει καμία δυσμενέστερη αλλαγή στις συλλογικές συμβάσεις και να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας. Διεκδικούμε την μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων με άμεση μετατροπή των συμβάσεων σε καθεστώς αορίστου χρόνου χωρίς όρους και προϋποθέσεις με αναγνώριση του συνόλου της προϋπηρεσίας τους, ανεξαρτήτως του 70% της αμοιβής του χρόνου ημερήσιας εργασίας του εν ενεργεία δημόσιου υπαλλήλου.

Επικοινωνία: sumvasiouxoi.EKPA@gmail.com
http://sumvasiouxoiekpa.wordpress.com/

 

 

Αντιρατσιστική Συναυλία στην πλατεία του Αγ. Παντελεήμονα τη Δευτέρα 2 Νοέμβρη

Χτίζουμε γέφυρες – Γκρεμίζουμε τείχη

Στο πλαίσιο των δράσεων ενάντια στο διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ Μετανάστευσης και Ανάπτυξης (GFMD), η Οργανωτική Επιτροπή οργανώνει αντιρατσιστική συναυλία τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στις 6:00 μμ στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα.

Στη συναυλία θα συμμετάσχουν οι:

• Υπόγεια Ρεύματα
  
• Maqic de Spell
  
• Ρόδες
  
• Καλλιόπη Βέτα και Γιάννης Ιωάννου
  
• Σπυριδούλα
  
• Γιάννης Γιοκαρίνης και Έλιτρον
  
• Τάκης Βούης
  
• Παντελής Αμπαζής
  
• MC Yinca
  
• Αέρα Πατέρα
  
• Κάτια Γέρου
  

Εκεί που οι κυβερνήσεις χτίζουν τείχη μίσους, τα κινήματα και οι καλλιτέχνες έρχονται να χτίσουν γέφυρες αλληλεγγύης. Όλοι μαζί, ντόπιοι και μετανάστες, στέλνουμε το μήνυμα ότι μπορούμε να ζήσουμε μαζί, ότι μπορούμε να αγωνιστούμε ενωμένοι για τα δικαιώματα μας!

ΟΧΙ στο Παγκόσμιο Φόρουμ για την Ανάπτυξη και τη Μετανάστευση

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΟΡΘΩΝΟΥΝ ΤΕΙΧΗ, ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΓΕΦΥΡΕΣ!

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (Μέγαρο Μουσικής) το διακυβερνητικό Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη (GFMD). Παράλληλα με τις εργασίες της κυρίως διοργάνωσης θα πραγματοποιηθεί και η λεγόμενη «συνάντηση της κοινωνίας των πολιτών» στον Αστέρα της Βουλιαγμένης.  

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις, που εδώ και σχεδόν μια εικοσαετία παλεύουμε ενάντια στο ρατσισμό, λέμε ΟΧΙ σε αυτό το ψευδεπίγραφο Φόρουμ γιατί:

• Είναι εξοργιστικό οι ίδιες οι κυβερνήσεις που έχουν εξαπολύσει πογκρόμ σε όλη την Ευρώπη (ή και αλλού στον κόσμο) εναντίον των μεταναστών, να στήνουν τώρα «νηφάλιες» συζητήσεις για τη μετανάστευση, συζητήσεις για τους αριθμούς της ανάπτυξης και όχι για τις ζωές των ανθρώπων που χάνονται ή καταρρακώνονται καθημερινά.
• Με τέτοιου είδους εκδηλώσεις επιχειρείται να δοθεί πολιτική νομιμοποίηση στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές που ακολουθούν τα δυτικά κράτη. Η φλυαρία για τα ανθρώπινα δικαιώματα χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα για τη συστηματική παραβίασή τους.
• Προσβάλλει τη νοημοσύνη μας η συζήτηση για τα δεινά των προσφύγων των φτωχών χωρών, την ίδια στιγμή που οι πλούσιες χώρες παροξύνουν τις πολιτικές λεηλασίας και κατοχής που γιγαντώνουν την προσφυγιά.
• Αποτελεί πραγματικό σκάνδαλο να σπαταληθούν εκατομμύρια για μια διακυβερνητική φιέστα, την ίδια ακριβώς στιγμή που χιλιάδες πρόσφυγες στη δήθεν πολιτισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν καν πρόσβαση στη στέγη και σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας.
• Η διαχείριση της μετανάστευσης και η σύνδεσή της με την ανάπτυξη  αποσκοπούν μονάχα στην κερδοσκοπία των επιχειρήσεων των χωρών υποδοχής και την εκμετάλλευση των μεταναστευτικών εμβασμάτων από τις κυβερνήσεις των χωρών αποστολής. Την  ίδια στιγμή  η συντριπτική πλειονότητα τόσο των μεν όσο και των δε συναινούν στην υπερεκμετάλλευση των μεταναστών και  μεταναστριών, ενώ  επιβάλλουν και αποδέχονται ένα  καθεστώς στέρησης δικαιωμάτων και προωθούν ένα πλέγμα αντιμεταναστευτικών πολιτικών και ρατσιστικών συμφωνιών επανεισδοχής.

• Η ελληνική κυβέρνηση που υποδέχεται το Φόρουμ έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Μια επίθεση που μετατρέπει την ατζέντα της Άκρας Δεξιάς σε επίσημη κρατική πολιτική. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, οι θάνατοι προσφύγων στα σύνορα είναι ρουτίνα, το άσυλο έχει ουσιαστικά καταργηθεί, τα στρατόπεδα κράτησης προσφύγων είναι πραγματικά κολαστήρια, η αστυνομική βία εναντίον των μεταναστών είναι κομμάτι της καθημερινότητας, οι διακρίσεις σε βάρος των αλλοδαπών εργαζομένων έχουν θεσμικό χαρακτήρα, τα παιδιά τους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ δεν έχουν κανένα δικαίωμα.

Εμείς οι μεταναστευτικές, αντιρατσιστικές, συνδικαλιστικές, δικαιωματικές και αριστερές οργανώσεις που συμμετέχουμε στην Καμπάνια  “0% ρατσισμός – 100% αλληλεγγύη καλούμε σε διεθνή κινητοποίηση ενάντια στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη. Καλούμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες από όλο τον κόσμο, κάθε μεταναστευτική και αντιρατσιστική οργάνωση, να έρθουν στην Αθήνα από τις 2 έως τις 5 Νοεμβρίου για να διαδηλώσουμε ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία, για να συζητήσουμε τη στρατηγική των αντιστάσεών μας. Να βρεθούμε όλοι-ες μαζί, διατηρώντας βέβαια ο καθένας την ιδιαιτερότητά του, για να διεκδικήσουμε:

• Να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες.
• Να δοθεί άσυλο σε όλους τους πρόσφυγες.
• Να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
• Να μη γίνουν οι μετανάστες αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης.
• Να σταματήσει η ιμπεριαλιστική λεηλασία και κατοχή των φτωχών χωρών.

Να βρεθούμε στην Αθήνα από τις 2 έως τις 5 Νοέμβρη για να πούμε όχι στη διάσπαση και τον κατακερματισμό των εκμεταλλευόμενων. Όλοι-ες μαζί, «ξένοι» και «ντόπιοι», παλεύουμε για τα δικαιώματά μας. Για την κρίση δεν φταίνε ο μετανάστες, άλλα η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός.

Το πρόγραμμα δράσης που προτείνουμε έχει ως εξής:

2-3 Νοεμβρίου: Διεθνής συνάντηση των αντιρατσιστικών κινημάτων.

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, 6:00 μμ, Σύνταγμα: Διεθνής Διαδήλωση στην Αθήνα ενάντια στο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και την Ανάπτυξη.

5 Νοεμβρίου: Δράση ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Καμπάνια “0% ρατσισμός – 100% αλληλεγγύη

Αναλυτικά το πρόγραμμα του αντι-φόρουμ εδώ