Αριστερή Ενότητα Ιατρικής Αθηνών

Ο ηλεκτρονικός χώρος διαλόγου του σχήματος της ΑΡ.ΕΝ. Ιατρικής Αθηνών

Archive for March, 2012

Τι μεσολάβησε…;

Posted by areniatrikis on March 26, 2012

Από τη  ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ για ένα ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ…

…στο «ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ τις ΕΚΛΟΓΕΣ»

 

«Η συμφωνία του Private Sector Involvement (P.S.I.) αποτελεί την μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της κυβέρνησης αλλά και ταυτόχρονα την ανταμοιβή του ελληνικού λαού για τις συνεχόμενες θυσίες 3 ετών.»  Ε.Βενιζέλος

‘Ισως αυτή η φράση είναι ότι πιο πολιτικό έχουμε ακούσει το τελευταίο διάστημα από τον τέως Υπ. Οικονομικών, ο οποίος μαζί με την κυβέρνηση κι τα αστικά επιτελεία, έχουν επιδωθεί σε ένα όργιο οικονομικών (ή μήπως οικονομίστικων και λογιστικών…;) επιχειρημάτων, προκειμένου να εκβιάσουν και να τρομοκρατήσουν το λαό με εμφανή στόχο να αποσπάσουν όχι πλέον τη συναίνεσή του, αλλά να επιτύχουν έτσι τη μη αντίδρασή του.

 

Παρά τις θριαμβολογίες, που κυριολεκτικά μας βομβαρδίζουν από παντού, εξετάζοντας τη συγκεκριμένη μείωση του χρέους (κούρεμα), υπό το πρίσμα όσων έχουν συμβεί τα δύο προηγούμενα χρόνια,  καταλήγουμε σε ορισμένα συμπεράσματα που συστηματικά αποκρύπτονται:

  1. Με τη συγκεκριμένη συμφωνία κατέστη υποχρεωτικό το «κούρεμα» των ομολόγων που κατέχουν ιδιώτες. Το σημαντικότερο όμως μέρος του ελληνικού χρέος οφείλεται στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, οι αξιώσεις των οποίων παραμένουν άθικτες.
  2. Η συγκεκριμένη συμφωνία περιλαμβάνει στα υπό μείωση ομόλογα και αυτά που κατείχαν τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας. Συγκεκριμένα από τα ταμεία αφαιρούνται 12 εκατ. ευρώ. Ουσιαστικά επέρχεται κατάρρευση του συστήματος καταβολής συντάξεων και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Το ποσό αυτό θα πρέπει φυσικά να καλυφθεί με νέες περικοπές σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, με περιορισμό της ασφάλισης, με νέους φόρους. Ξαφνικά η συμφωνία που δικαίωνει θυσίες ετών, έρχεται να επιβάλλει νέες με θύμα ξανά τον κόσμο της εργασίας.
  3. Ο συγκεκριμένος διακανονισμός του χρέους ορίζει τη δημιουργία ειδικού λογαριασμού, μέσω του οποίου όλα τα έσοδα του ελληνικού κράτους (κυρίως από την αύξηση των φόρων ή από ιδιωτικοποιήσεις) θα προορίζονται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του χρέους. Πρακτικά το ελληνικό δημόσιο μπαίνει σε μία διαδικασία εσωτερικής στάσης πληρωμών.
  4. Η κυβέρνηση της εθνικής ενότητας πανηγυρίζει το «κούρεμα» του χρέους που ανήκει στις τράπεζες. Αποκρύπτει όμως τη διαδικασία ανακεφαλαιοποίησης που θα ακολουθήσει, το κόστος της οποίας θα αποπληρωθεί με νέες περικοπές και φόρους.
  5. Καθίσταται απαγορευτική οποιαδήποτε περαιτέρω μείωση στα ομόλογα ιδιωτών και κυρίως των Τραπεζών, καθώς αυτά θα διέπονται πλέον από το αγγλικό δίκαιο, ενώ ταυτόχρονα ενεργοποιούνται τα ασφάλιστρα κινδύνου(CDS).

 

Είναι σαφές, επομένως, ότι το PSI σίγουρα δεν είναι κάτι για το οποίο πανηγυρίζουμε. Αυτό που επί της ουσίας έγινε είναι για ακόμα μια φορά να διασφαλιστούν τα κέρδη του κεφαλαίου και να ανοίξει ο δρόμος για νέες θυσίες και νέα επώδυνα μέτρα από τον κόσμο της εργασίας.

 

Σε όλη αυτή την πορεία από το μνημόνιο, στο μεσοπρόθεσμο, στο πολυνομοσχέδιο, στο μνημόνιο 2 και πτόσφατα στο PSI και τους πανηγυρισμούς που συνοδεύουν την επίτευξή του αδιαμφισβήτητα κυρίαρχο ρόλο διαδραμάτισαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η κυβέρνηση Παπαδήμου στήνει αγαστή συνεργασία με τα μέσα ενημέρωσης με στόχο την προπαγάνδιση των νέων και ακραία ταξικών μέτρων, την τρομοκράτηση του λαού και την κατασυκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες έχει στηθεί από τα μέσα ενημέρωσης ένα ξεκάθαρο δίπολο. Από τη μια μεριά τοποθετούνται οι εθνοσωτήριες δυνάμεις που μάχονται για την σωτηρία της πατρίδας και της οικονομίας και από την άλλη βρίσκεται η Αριστερά που στοχεύει στην καταστροφή της χώρας. Σε αυτήν ακριβώς τη διάκριση στήθηκε άλλωστε και η αναγκαιότητα συγκρότησης κυβέρνησης εθνικής ενότητας για τη σωτηρία της χώρας. Η πίεση που δέχτηκε το αστικό μπλοκ εξουσίας υπό το βάρος των λαϊκών κινητοποιήσεων, έφερε στο προσκήνιο την κυβέρνηση σωτηρίας και τεχνοκρατών ως μοναδική διέξοδο.

 

Γιατί εκλογές…; Και γιατί ΤΩΡΑ εκλογές…;

Εύλογα αναρωτιέται όποιος παρακολουθεί την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, γιατί το «κόμμα του μνημονίου» από εκεί που ξόρκιζε τις εκλογές και κατηγορούσε όποιον τις ζητούσε, ξαφνικά καταφεύγει σε αυτές.

Για να απαντήσει κάποιος σε ένα τέτοιο ερώτημα πρέπει καταρχάς να προσδιορίσει το πώς βλέπουν εκείνοι τις εκλογές. Γι΄αυτούς η προσφυγή στις κάλπες είναι ένας τρόπος εκτόνωσης της κοινωνικής οργής, που θα πρέπει να γίνεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην διαταράσσει το πολιτικό σκηνικό, να μη θήγει τα οικονομικά συμφέροντα και να μην αμφισβητεί τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση. Γι΄ αυτό και οι εκλογές τοποθετούνται χρονικά μετά την ολοκλήρωση του PSI, μετά τη λήψη κομβικών αποφάσεων, κοινώς αφού πέσαν οι υπογραφές. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται ξεκάθαρα και από τις συζητήσεις που ήδη γίνονται στα αστικά επειτελεία για τις μετεκλογικές συνεργασίες, για την μετεκλογική συγκυβέρνηση και πλέον και για τον νέο πρωθυπουργό, που ο Α. Λοβέρδος προτείνει να είναι και πάλι ο Παπαδήμος!

 

Για τον κόσμο της εργασίας, τα ασθενέστερα στρώματα, τη νεολαία και όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια, όμως, τι πρέπει να σημάνουν αυτές οι εκλογές;

Αυτό που χρειάζεται είναι μια ριζική ρήξη με τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, μια ριζική αλλαγή πλεύσης και αυτό ακριβώς όμως είναι αυτό που φοβούνται. Αυτό σίγουρα περνάει μέσα από τις εκλογές, γιατί θα καθορίσει σε μεγάλο τη συγκυρία στην οποία θα κληθούμε να ζήσουμε την επόμενη μέρα, αλλά όχι μόνο μέσα από εκεί. Ο κόσμος εκείνος, που έδωσε το ηχηρό παρόν στους μεγάλους κινηματικούς κόμβους, όλου του προηγούμενου διαστήματος, που γέμισε το κέντρο της Αθήνας, και όλων των επαρχιακών πόλεων στις 12 Φλεβάρη, πρέπει να βγει πάλι μποροστά, να συνεχίσει και να δυναμώσει τις εστίες αντίστασης, να δώσει υπόσταση στην αμφισβήτησή του απέναντι στη νεοφιλελεύθερη πολιτική, να κάνει την Ελλάδα φάρο για τους αγώνες των λαών της Ευρώπης και του κόσμου ενάντια στα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται. Μόνο με το λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο μπορεί να ανατραπεί αυτή η ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση κατά του συνόλου της κοινωνίας, που την εξαθλιώνει, καταργεί κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών και επιβάλλει ένα ιδιότυπο εργασιακό μεσαίωνα, όπως μειώσεις μισθών και συντάξεων, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, διάλυση του κοινωνικού κράτους, αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, ακραία φορολόγηση για το λαό, περιστολή κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων. Και όταν ο λαϊκός παράγοντας βγαίνει στο προσκήνιο, δύσκολα παρακάμπτεται.

 

Ανοίγεται μπροστά μας ένας αγώνας τον οποίο πρέπει να δώσουμε με όλες μας τις δυνάμεις!

Advertisement

Posted in Άρθρα σχήματος | Leave a Comment »

Όταν οι νόμοι καταρέουν…

Posted by areniatrikis on March 25, 2012

Ματαιώθηκαν οι εκλογές για τη συγκρότηση συμβουλίων διοίκησης σε όποιο Πανεπιστήμιο κι αν επιχειρήθηκε να γίνουν (πχ Πάντειο, Ασσοε, ΑΠΘ)  μετά από κινητοποιήσεις φοιτητών, καθηγητών και διοικητικών υπαλλήλων. Η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας συνεχίζει ακάθεκτη τις προσπάθειες για ισοπέδωση του Δημοσίου Πανεπιστημίου, έργο του οποίου η υλοποίηση περνάει μέσα από τη δημιουργία των συμβουλίων διοίκησης.

Ως Αριστερή Ενότητα προ πολλού έχουμε καταδείξει το ρόλο που καλούνται να παίξουν τα συμβούλια διοίκησης στη διάλυση του Δημοσίου Πανεπιστημίου. Η συγκρότησή τους συνιστά το δούρειο ίππο για την πλήρη εφαρμογή και των άλλων πτυχών του νόμου 4009, συμπυκνώνει τη συνολική λογική που αυτός και όλοι οι προωθούμενοι νόμοι, από την υπογραφή της συνθήκης της Μπολόνια και μετά, εισάγουν και επιπλέον αποτελούν το μέσο για να ακολουθηθεί και στα Πανεπιστήμια «πολιτική λιτότητας»!

Με το νόμο 4009 καταργείται η σύγκλητος και όλες οι δομές συνδιοίκησης, οι οποίες μέχρι τώρα κατοχύρωναν πρακτικά το συνταγματικά ορισμένο δικαίωμα της Πανεπιστημιακής κοινότητας στη συμμετοχή στην αυτοδιοίκηση του Πανεπιστημίου. Υποβαθμίζεται το πτυχίο με το σύστημα των πιστωτικών μονάδων και των κύκλων σπουδών, φτιάχνοντας το νέο ευέλικτο, ελαστικό και φτηνό εργαζόμενο, που να μπορεί να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της καπιταλιστικής αγοράς. Ένας τέτοιος εργαζόμενος θα πληρώνεται με μισθούς πείνας, χωρίς ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς δικαίωμα συλλογικής διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης… θα ζει με 429 ευρώ!

Θεσμοθετείται η οικονομική αυτοτέλεια των ιδρυμάτων, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για την επιβολή διδάκτρων και την εισαγωγή ιδιωτικών επιχειρήσεων στο δημόσιο πανεπιστήμιο μέσω των χορηγιών. Το κόστος σίτησης-στέγασης-συγγραμάτων μετακυλίεται στους φοιτητές, βάλλεται στην ουσία του ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πανεπιστημίου. Εισάγονται δηλαδή με τον πιο προκλητικό τρόπο ταξικοί φραγμοί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου ο όρος δημοκρατία είναι απαγορευμένος!! Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να επιτευχθούν χωρίς την εντατικοποίηση (διαγραφές φοιτητών) και την αυταρχικοποίηση (κατάργηση ασύλου – περιθωριοποίηση κάθε συλλογικής & δημοκρατικής διαδικασίας)  του πλαισίου λειτουργίας του Πανεπιστημίου.

Μόνη διέξοδος από το μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι ο ανυποχώρητος, μαζικός, συλλογικός αγώνας. Η προσπάθεια του Υπουργείου, επιχειρήσεων  και κάθε λογής εγκάθετων για εφαρμογή του αντιεκπαιδευτικού, αντικοινωνικού και αντιδημοκρατικού νόμου θα βρει απάντηση, ακόμα κι αν ο αρχι-εκτελεστής του νόμου αντικαθίσταται από τους κυρίαρχους. Άλλωστε, ο νέος υπουργός παιδείας κ. Μπαμπινιώτης είναι για την εκπαίδευση ότι ο Παπαδήμος για την οικονομία: ένας τεχνοκράτης, ο οποίος με αυτή του την ιδιότητα θα προσπαθήσει να βρει «ουδετερότητα» και νομιμοποιητική βάση στα πανεπιστήμια. Αλλά όσο αυτοί θα προσπαθούν με μεθοδεύσεις και τακτικισμούς να διαλύσουν το δημόσιο και δημοκρατικό πανεπιστήμιο, εμείς θα το κρατάμε ζωντανό με αγώνες ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου και την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Τεχνοκρατών. Καλούμε λοιπόν όλους/όλες τους/τις συναδέλφους φοιτητές-καθηγητές καθώς και τους εργαζόμενους σε συστράτευση για την ανατροπή αυτού του νόμου-εκτρώματος και στο ΕΚΠΑ.

Posted in Άρθρα σχήματος | Leave a Comment »